“เล่าเรื่อง เมืองล้านนา” 30 กันยายน 2568

ผู้ว่าเชียงใหม่ เผยทิศทางพายุ “บัวลอย” แม้ไม่เข้าเชียงใหม่เมื่อคืน – เพื่อความไม่ประมาท ผมได้สั่งทุกหน่วย เตรียมพร้อม 24 ชม.

************************

ชาวเชียงราย ต้อนรับผู้ว่าราชการจังหวัดและนายกเหล่ากาชาดจังหวัดเชียงราย คนใหม่

**********************************

ข่าวสังคมชาวบ้านประจำวันอังคารที่ 30 กันยายน 2568 โดยสินในน้ำ✍️….สัพเพ ธัมมา อนัตตา ทุก สรรพสิ่งไว้ซึ่งตัวตน พระพุทธเจ้าท่านย่อโลกเอาไว้ในถ้อยคำสั้นๆเพราะความหลงเราจึงสร้างอัตตา ขึ้นมา พอมีอัตตาตัวกู ก็จะมีอัตตาตัวมึง โผล่ขึ้นมา พอมีมึง มีกู ก็มีการแบ่งแยกเป็นฝักฝ่าย เมื่อมีการแบ่งแยก ก็เริ่มมีความขัดแย้ง พอเกิดความขัดแย้ง ก็มีการก่อกรรมต่อกัน อัตตา คือตัวตนที่ว่า อยากจะให้คนอื่นรัก อัตตา คือตัวตนที่อยากเก่งกว่าใคร อัตตาคือตัวตนที่อยากดูดีในสายตาคนอื่น อัตตา คือตัวตนที่ไม่อยากแก่ เจ็บ ตาย อัตตา คือตัวตนของอวิชา ที่อยากจะเอาชนะสิ่งที่อัตตากลัว ก็คือ ธรรมะของพระพุทธเจ้า เพราะพระพุทธเจ้าสอนวิธี ให้เราเอาชนะอัตตา การเอาชนะอัตตาคือพ้นทุกข์….มาฟังเรื่องที่เล่าค้างไว้เมื่อวาน ชายชราคนนั้นบอกว่า ไฟนั้นมีค่าก็ต่อเมื่อมันยังส่องแสงสว่าง แต่เมื่อมันดับ ไม่ว่ามันจะกี่วัตต์ มันก็ไม่ต่างกันเพราะมันจะเงียบงันไร้ค่าและถูกลืม ชายชราคนนั้นหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า ผมอยู่ที่นี่มา 5 ปีแล้ว ไม่เคยบอกใครเลยว่า ผมเองเคยเป็นสมาชิกรัฐสภา 2 สมัย อดีตผู้กำกับได้ยินแบบนั้นสีหน้าเริ่มเปลี่ยนไป ชายชรายังพูดต่อด้วยน้ำเสียง สงบ แล้วชี้มือไปที่อีกคนว่า เห็นท่านที่นั้งอยู่ข้างขวามือไหมคับ เขาคืออดีตผู้จัดการใหญ่ของการรถไฟ ส่วนคนที่กำลังคุยอยู่กับเขาคือ อดีตนายพลทหารบก และคนที่เดินเงียบๆ ใส่ชุดขาวตรงโน้น คืออดีตประธานองค์การอวกาศ แต่พวกเขา ไม่เคยเอ่ยถึงต่ำแหน่งไม่เคยพูดถึงเกียรติยศเลย เพราะ พวกเขารู้ว่าสิ่งนั้นมันหมดความหมายไปแล้ว….จากนั้นชายชราก็พูดอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนว่า สุด ท้ายเราทุกคนก็เป็นเพียงหลอดไฟที่ดับแล้ว ไม่ว่าคุณจะเป็นหลอดเล็กหลอดใหญ่หรือหลอด LED หรือหลอดประหยัดไฟ เมื่อไม่มีไฟฟ้ามันก็ดับ เหมือนกันหมด หลังเกษียณไปแล้ว ไม่ว่าคุณจะเคยเป็นรองผู้บัญชาการ ผู้บัญชาการ ผู้กำกับหรือยศอะไรก็แล้วแต่ จะยศใหญ่ ยศเล็กแค่ไหน มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เขามองไปที่ท้องฟ้าแล้วพูดว่า แสงอรุณกับแสงอัสดง มันสวยงามทั้งคู่ แต่ผู้คนมักกราบไหว้เฉพาะดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า นี่แหละคือธรรมชาติของมนุษย์ ที่เราต้องเรียนรู้และยอมรับมัน ต่ำแหน่ง อำนาจเกียรติยศ มันล้วนเป็นเพียงของชั่วคราว ถ้าคุณยังยึดสิ่งเหล่านั้นมาเป็นตัวตนของคุณ เพราะสุดท้ายไม่ว่าเราจะเคยได้รับกี่เหรียญรางวัลหรือกี่ใบก็ตาม ประกาศนียบัตร ที่เท่าเทียมกันหมดนั้นก็คือ ในมรณะบัตร….เป็นไงบ้างเรื่อง ที่หยิบมาเล่าสู่กันฟัง ผมว่ามันเข้ากับบรรยากาศของผู้ที่จะเกษียณกันในวันนี้ ซึ่งเป็นวันสุดท้าย ต่อไปเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกที่เกษียณอายุราชการ จะต้องพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก ลูกน้อง หรือคนรับใช้ก็จะหายไปหมด คือทุกอย่างตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ขอเพียงอย่าไปยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมา
.สินในน้ำ

Related posts